Het grote overzicht van Sven,

Het is eventjes geleden maar hier zijn we weer. Een mooie tijd, voor ons, om een reflectie te ondergaan van het afgelopen half jaar. Een tijding die even turbulent is geweest als een opkomend onweer. Beslissingen zijn gewogen en genomen, de donkere kant van mensen hebben we ondervonden, nieuwe gezinsleden aangeworven en bondgenootschappen aangegaan.
De details een beetje vergeten maar een overzichtje krijg je van ons....





Augustus 2011:

Dat het hier warm wordt, moet ik je niet vertellen, maar augustus is een echt hoogtepunt. Temperaturen die oplopen tot 45 graden, het kan allemaal. Verkoeling is de oplossing en het liefst in een groot meer met lekker fris water. Een bootje,wat zwemvliezen, dat is pret verzekerd. Zoals je hiervoor kon lezen is dat Meimoa, wekelijks tussen de werken door, kon je ons daar vinden. Ons eigen meertje had het spijtig genoeg moeten afleggen tegen de warmte: algen. Groene slierten die niet te stoppen waren. Onze hondjes vonden dat niet erg en sprongen erin. William zag er ook nog de pret van in door er stenen in te gooien maar verder ging het niet.

Midden augustus, door een zuiderwind opgejaagd, kwamen de donkere wolken dichterbij. Het onwaarschijnlijke viel op ons neer. Donderend en woedend wierp het zijn ongenoegen over ons heen. Laten we zeggen: Heel ongewoon hier, regen in augustus.
Verder was augustus een gestaag verloop van een aantal werkjes: een omheining die ik van zelf gekapt wilgenhout wilde ineentimmeren, was het orginele idee, er staat wilg genoeg op ons land, en met wilgentakken tussen de paaltjes te weven was het een mooie ecologische gedachte. Maar, enorm tijd en energie rovend. Alles is wikken en wegen. Een strijd tussen het geweten en het praktische... Het is een mooie afspanning van ijzer geworden in een kader van wilg.

Het afsluiten van augustus gaat gepaard met de aankondiging van een nieuw gezinslid. Eentje in de sector van de honden, terloops gevonden aan een waterfonteintje. Sukkelend en bedelend door het leven gegrepen en bij ons gebracht door een gunstige wind. Nelly, half terier e half collie. Gedienstig en soms overdreven wakend maar het is toch leuk dat ze er bij is....

September 2011:

Deze maand kondigt zich aan met hoop. Hoop op een start van de werken aan onze oude dame en vooruitzicht op een snelle ontwikkeling. September was meedogenloos zowel met warmte als het stoppen van het project. De mannen die gestart waren aan onze ruine, zijn nooit meer herbegonnen na de onderbreking ( lees: da ruina da nossa casa).
De maand bracht zich in evenwicht met mijn verjaardag, een toeristische dag naar Penemacor met zijn middeleeuwse toren en vestingmuur en Idanha-a-Velha, een middeleeuws dorpje met tempeliers overblijfselen. Een mooie dag. De dagen daarvoor was er nog het ceremoniele schapenhoedersfeest in Alpedrinha. In gezelschap van nieuwe vrienden begaven we ons op weg door de smalle straatjes, omhoogkronkelend naar het hoogste punt van het dorp, zoals de schapenhoeders al honderden jaren deden. Fanfares van drums en doedelzakken droegen je mee langs de opengestelde huisjes om allerlei lekkers te nuttigen. Kindjes die weenden om de bontgekleurde boemannen met grote schellenbellen rinkelend. Leuke tijden.

We eindigen de maand met nieuwe moed en plannen. Door het trage verloop van de werken aan ons huisje zijn we genoodzaakt de caravan en zijn houten constructie winterklaar te maken. De caravan wordt ingeduffeld met houten wanden. Na een aantal weken merk je niet meer dat er een caravan staat.

Oktober 2011:
We bejubelen de maand om de terugkeer van een vriend. Mick is back.

De eerste dagen van oktober gingen gepaard met grote onzekerheid. De kosten om de twee werkmannen te laten werken, lagen te hoog navenant het verloop van het werk. Met andere woorden: ze werkten wat te traag. De enigste, weliswaar langdurigste oplossing is het zelf doen. De aanschaf van een, doe-het-zelf- bouwen-i´n-eeuwenoude-traditie-van-natuurstenen-huizen-boek, geeft me wat moed. De schouders worden helemaal gerecht wanneer als uit het niets onze goede vriend Mick arriveert.

Mick kan wel een paar weken blijven en weet me te overtuigen van er gewoon aan te beginnen. Met nieuwe moed en inzicht herstellen we zo een hele hoek van het huis.

Na het aangename en voor ons verfrissende bezoek kabbelt de maand verder. Een dag van verandering breekt aan wanneer Tina naar de winkel moet en ook wat afval moet deponeren in een afvalcontainer.

Een telefoontje van mijn vrouwtje bracht de verassing: ze heeft een katje gevonden in de afvalcontainer.

Na haar thuiskomst open ik de autokoffer. Het is een heel speciale kat want het is een hondje.

Wilma

Ik zou het graag leuk willen vertellen maar dat gaat niet. Het schrijnende verhaal, de donkere kant van de mens drijft hier te veel naar boven.

Vier dagen oud. Gedropt met broertjes en zusjes in een dubbele zak, weggescheurd van moeders warmte en dierbare melk. Een koude nacht  met weinig kans op een toekomst. Ze had zich nog op het laatste kunnen volvreten want sterk is ze wel. In die gedachte overleefde ze de nacht, zachtjes ademend en wroetend om wat warmte, verminderden de bewegingen rond haar tot ze alleen overbleef. Huilend en roepend om hulp bood het leven haar nog een kans. 

Tina opende de zak en zag het arme dutske. Ocharme dat poesje. Het leven omarmde haar weer.

Hoe moeilijk het allemaal verloopt kan je de volgende maal lezen....

Groetjes Sven