Zolang we al een gezinneke vormen, zijn ik en Tina al een paar keer verhuisd.
Bij elke vernieuwing van woonst hoorde daar wel wat werkjes bij, een chalet die groen geschilderd werd of het zwaardere werk, totale renovatie van het huis in Niel, in een maand. Wat leuker was het langzaam opgraderen van de oude boerderij in Frankrijk.
Met al die klussen kan je wel zeggen dat je wat ervaring hebt, maar dan sta je voor een echte ruïne.
Een echte granieten, eeuwenoude met klei aan elkaar geplakte ruïne.
Laten we ze even voorstellen onze Quinta do Louise.
Haar vier hoeken wijzen naar de windstreken, haar buitenafmetingen : acht meter dertig en zes meter negentig. Juist geen vierkant.
De dikte van de muren bedraagt zestig centimeter waarvan haar muur aan noord-west het heeft begeven.
De meeste stenen zijn naar binnen gevallen, waarschijnlijk door het inzakken van het met dakpannen bekleedde dak. Een mengeling van een twee meter hoge stapel massieve stenen, verrot hout, dakpannen en oude gereedschappen trok de aandacht als je door haar grote deuropening aan de zuid-west zijde binnenstapte.
De zware ijzeren deur hebben we er al uitgesloopt en verricht zijn nieuwe functie als schuurdeur met trots.
De hoge stapel is nu ook verdwenen, de rommel is buiten en al haar granieten stenen liggen gesorteerd om opnieuw mooie muren te vormen.
De hele quinta is op een solide rots gebouwd en loopt zachtjes af van noord-west naar zuid-oost. Deze laatste had een enorme muur waaraan je kon zien dat ze ooit een zadeldak heeft gehad. Van binnenuit gemeten liep het naar haar punt toe op vijf meter en aan de buitenzijde wel acht meter.
Zoals een echte eco-pionier zeg ik neen.
Als de wind juist staat hoor je haar zuchten en puffen. Het hele land fluistert dan mee, oude verhalen en liedjes van weleer. Er zit een geest in, oude energie die in alle oude gebouwen, muren of eender welke creatie verholen zit.
Hoe is het mogelijk dat honderdvijftig jaar geleden men een twee-ton hoeksteen, twee meter hoog en stabiel waterpas kon plaatsen. Zelfs de kleinere steentjes, van twee kilo tot tientallen kilo's zijn al moeilijk te passen in deze puzzel.
Vroeger bracht men deze geestdrift op om te overleven, te beschermen wat je dierbaar is. Een muur moest er staan om de dieren binnen te houden, vijanden buiten. Als je in contact staat met je land voel je die levensenergie. Die oude energie volg je met respect, daar leer je van en met nieuwe energie bescherm je wat jou dierbaar is.
In het begin stond ikzelf ook te zuchten en te puffen, de taak voor me was en is zwaarder dan al mijn andere. Zodoende heb ik een expert opgeroepen, de Jean-Marie. Een fransman die hier in Portugal al twintig jaar woont en een vakman is in het heropbouwen van granieten huizen.
Toevallig komt hij uit dezelfde streek van Frankrijk als ons, de Vogezen. Meer noordelijker en een zwaar leven als boerenjongen heeft hem getekend, hard gemaakt. Als een van de eerste buitenlandse pioniers is hij een gevestigde waarde.
Met zijn raad en vakkennis was de eerste diagnose niet al te best, de hoge muur moest gesloopt worden en de noord-oost muur was ook niet al te best, de oost-hoek was hierdoor lichtjes weggezakt.
Een geluk dat ze stevige benen heeft, onze oude dame en op solide rots staat.
Het nadeel hiervan was dat ik die hoge muur zo voorzichtig mogelijk moest afbreken om niet alles mee te sleuren. Geen sloophamers dus maar steen per steen en alles nog eens sorteren ook.
Niet erg want daarop kunnen we dan het terras bouwen en eronder een kelder.
Het graafwerk ben ik niet zelf aan het doen, gedeeltelijk laat ik dat door Simon en zijn mini graafmachine doen. Een Engelse vriendelijke kerel die voor twintig euro per uur (goedkoper dan Edje in Frankrijk, heheh) het zwaardere werk verricht. Het uitgraven van het terras tot het binnen opruimen van de grotere stukken en tussendoor het wat leukere werk, een strandje aan onze vijver uitgraven.
Simon heeft gewerkt tot drie uur namiddag die die dag, dan werd het te heet, verder werken maakt je dan alleen maar ziek.
Het laatste nieuws dat ik je vandaag kan geven is: dat alles stil ligt.
Toevallig waren er hier in de buurt paarden van een vriend uitgebroken. Om de een of andere reden moest daar politie voor langskomen, de GNR zoals ze hier heten. In plaats van linksaf naar onze vriend reden deze heren rechtdoor naar ons, vroegen vriendelijk de weg en nadat we ze vriendelijk de weg wezen vroegen ze vriendelijk onze vergunning.
Niemand op de Campo heeft een vergunning, niemand vraagt ernaar niemand geeft erom maar als een toevallige passerende GNR erom vraagt kan je het niet maken om ze niet te gaan halen.
Verdere ontwikkelingen laat ik jullie weten.
19 augustus 2011,
We hebben een vergunning gekregen, er is iemand, van de prefeitura, komen kijken naar "ons oudje" en het was geen probleem. Een renovatie vergunning wel te verstaan, dat wil zeggen ze terug opbouwen zoals ze was.
Ze sturen ze op, die vergunning, normaal hebben we ze binnen een paar dagen. Op de Portugese manier; we hopen binnen de week, maar ja.....
24 augustus 2011,
We hebben onze vergunning, dat is nu in orde. Het is onze werkman die het wat laat afweten.
De Jean-Marie, de specialist laat het afweten. Elke keer heeft die man wel een excuus om niet te komen.
Ze zeggen hier altijd dat de Portugezen niet betrouwbaar zijn, dat ge daar altijd op moet wachten en het wat langzamer gaat. Maar dit is ne fransman.
We nemen het er maar bij en we zijn nu ook op zoek naar iemand die ons kan verderhelpen of de J-M kan vervangen.
7 september2011
Het heeft wat geduurd, maar we hebben onze hulp gevonden.
Gemakkelijk was het niet, sommigen hadden geen tijd, anderen moesten van te ver komen. Maar na een paar vermoeiende en stresserende dagen is het zover.
Het is wel grappig want in een omtrek van 50km hebben we iedere kerel aangesproken die wat handig is met granieten stenen, maar onze buren zijn het geworden.
We wonen hier, wat ze in Portugal noemen de "Campo" wat niet meer is als "den buiten", of op het platteland in een kleine gemeenschap, Portelas genaamd, met weinig mensen maar veel land. Buren die een aantal kilometers van je af wonen, kom je niet elke dag tegen en het feit dat we hier nog niet lang wonen, maakt dat we het gewoon niet wisten.
Gisteren zijn ze naar onze oude dame komen kijken en de vrijdag beginnen we eraan.
Onze nieuwe werkkrachten zijn: Hugo, een Portugees die een boerderijtje heeft aan de andere kant van Portelas en Freddy een Duitser die met Beate, zijn vrouw, wat verderop woont. Weer een gevestigde waarde, want ze wonen hier al een 20 jaar en hij spreekt vloeiend Portugees. Freddy is zo iemand die iedereen kent en je kan er altijd hulp van verwachten als je die nodig hebt.
Hoe het allemaal verder verloopt lees je hier.....
10september2011
Het startschot is gegeven, alle deelnemers waren aanwezig. Stipt op tijd in de startblokken. Een uitstekende dag.
Om acht uur waren ze dus hier en na het drinken van hun thee begonnen we eraan. Het eerste op de agenda waren en zijn haar krukken ofwel de oost-zuid muur.
Langs die muur heen hebben we tegen de onderzijde een versteviging aangebracht van lichte cement, mengeling 4 op 1 en volgeduwd met kleine steentjes. Deze verharde basis dient om de muur en fundamenten te ondersteunen en met granieten stenen verder te verbreden.
Aan de oost-zijde dient deze basis om een met ijzer bewapende betonnen pilaar te ondersteunen. De voeten van deze pilaar hebben we al in beton gezet met een mengeling van 3 op 1 en volgestopt met kleine stenen.
Zo dat was een dagje werk, als de fotos op de pc staan breng ik jullie een meer gedetailleerd verslag....
2 oktober 2011
Twee weken ligen we stil, de reden... De betonmolen.
Die betonmolen hadden we geleend van Zep en Anja - vrienden van ons die aan het meer van Idania Nova wonen - en zoals dat gaat met "geleend goed", ze hadden hem zelf nodig. Een maand hadden we dat ding en maar een week kunnen gebruiken. Maar ja , onze werkmannen hebben wel wat verwezenlijkt in die zes dagen, een kleine samenvatting:
Al lachend verteld Freddie dat we de oude dame een nieuwe heup geven.
Terwijl de heupchirurgen, onder een brandende zon verder opereren, plens ik water over de betonnen pilaar dit om scheuren te voorkomen.
Verder breken we de zuid-oost muur nog wat meer af, onstabiele stenen en het gat voor de deur.
Betonnen palen die normaal voor dakconstructies gebruikt worden, dienen nu als deurstijl. Verankert in cement zijn ze ook stevig genoeg om de muur verder op te bouwen.
Gestaag gaat het werk verder, na een klein overleg besluiten we dat we de muur op de "oude" mannier op te bouwen. In de plaats dat we de binnenkant opbouwen met moderne "barro" stenen, werken we verder met de eeuwenoude granieten. Het duurt wat langer maar het is des te steviger. Puzzelen maar...
 |
| Zooo hoog al. |
 |
| Hugo, een meester aan het werk. |
 |
| Hallo is daar iemand? |
Hoe hoger de muren hoe trager het verliep. Stenen, cement en materiaal moesten naar boven aangegeven worden. Door de hitte droogde alles te snel uit, stenen en cement moesten nat gehouden worden. Freddie begon te fluisteren tegen de stenen die hij in de muur plaatste.
Een stenenfluisteraar, dat ontbrak er nog aan.
De scheuren in de muren werden zorgvuldig opgevuld met kleine steentjes en cement. Een geduldig werkje voor de juiste personen.
Na een volle week van zweet, het is warm he, en tranen, een steen op je teen, is de muur bijna op zijn hoogte.
Een blik vanuit de deuropening geeft een vermoeden van het mooie uitzicht vanaf het toekomstige terras.
William houdt de mannen in het oog."Zo kan hij dat later ook", heeft hij me verteld. Een beetje hulp kan nooit kwaad en al is het voor later ik denk dat het oplappen van de "oude dame" in haar voormalige glorie, lang zal duren. Haar heup is hersteld maar er is nog veel werk.
In de twee weken dat we stil liggen hebben wij niet stil gezeten, de winter komt eraan.
Hier in Portugal betekent dat niet zozeer koude maar wel natte toestanden. We moesten ons beschermen, de caravan winterklaar maken. Het dak is er al, een vloer voor de caravan is nu gemaakt en momenteel zijn we aan de muren bezig. Een meer uitgebreidt verslag krijgen jullie nog hierover.
Het zoeken naar een betonmolen hebben we opgegeven, iedereen heeft de zijne nodig om eigen projecten, voor de regen-maanden te realiseeren. Een promotie van de Brico bracht de oplossing, een eigen betonmolen.
Wanneer onze twee werkmannen weer kunnen starten dat is een andere zaak en dat vertel ik je de volgende keer....
